(h)eden

Omringd door kaders van glas.

Warmte glooit langs links.

De prille winter schreeuwt zijn mildheid uit.

Auto’s razen.
Ze spreken mijn taal niet.

De koffie smaakt bitter.

De tafel is gemeen laag.

Mijn rug aarzelt opstandig.
Vele groten der aarde hangen symmetrisch aan de muur.

Jutezakken zonder koffie kijken op hen neer.

De driezit wacht geduldig om bezeten te raken.

Het gemberkoekje streelt mijn binnenste.
Het postmoderne gebouw wringt boog op trapgevel.

Kale bomen staren stil en verlaten.

Mijn buur klinkt gedecideerd over onbestaande nabije toekomsten.

 

 

Naar Wang Wei.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s