Zitten

Deze ochtend ging ik zitten in de tuin.

Even lichaam en geest afschudden.

Een familie eksters maakte pocherig hun opwachting.

Ik schudde mijn kussen op en boog voor de reizenden.

 

Ik ontwaarde de kosmos in de ochtenddauw.

Druppels glinsterden op sprieten in een onnavolgbare oneindigheid.

Tijdelijke schoonheid.

Eindigheid in oneindigheid.

 

Het Oosten stemt mild op dit uur.

De lente komt geduldig, maar zelfzeker.

Mijn tuin en ik volgen gedwee.

Ik buig.

Klaar voor de dag.

 

(c) Koen Van Damme

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s