Druppels

Ze reizen mee met mijn gedachten. Aan wat was en komen moet. Soms zijn ze enkel wat ze zijn. Druppels. Maar meestal niet. Ik wil ze wel zichzelf laten zijn, maar mijn hoofd niet.

Ze dalen met zovele. Tesamen en toch alleen. Niet voor zichzelf. Wel voor datgene dat ze zullen omarmen. In alle eenvoud. Eén. Gevallen smelten ze geruisloos aaneen, gedragen door verzoenende aarde.

Ik proef en voel ze soms. Zoet en mals. Steeds weelderig aanwezig. Ze zingen in koor. In een taal die je kàn begrijpen, maar nooit zal spreken. Hoe beter je luistert, hoe luider ze praten.

Soms vallen ze met veel gerommel en badend in licht. Zo zijn ze tweede keus, het grote spektakel flankerend. Ze flitsen en donderen niet, maar vullen de leegte tussenin.

Gladde vijvers en meren ontvangen hen sierlijk, met kringen en immer uitdienende lijnen. Die praten gelaten. Tot ook zij ophouden te bestaan.

Ze zijn doorgaans niet erg geliefd. Worden verzwegen, of zijn het juk op gepland plezier. Bestaan doen ze vooral in de schaduw van de liefde voor een vuurbal. Of samen. Ons universum in een kleurrijke boog.

Ik houd ze verantwoordelijk voor het schrijven van deze woorden. En zoveel meer. Nu, gisteren en morgen.

 

Colméry, 15 aug 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s